Skip to content

Odpowiedzi limfocytów T CD8 + Multichpitope na szczepionkę peptydową NY-ESO-1 powodują nieprecyzyjne ukierunkowanie guza ad 5

2 miesiące ago

792 words

Liczba otrzymanych plamek była jednak znacznie mniejsza niż liczba uzyskana dla klonu kontrolnego LAU 156/5. Podobne wyniki uzyskano w teście CTL; tj. niski, ale specyficzny poziom lizy komórek nowotworowych eksprymujących NY-ESO-1 (3 uzyskano dla posortowanych komórek M9-157, ale nie dla posortowanych populacji M9-159 lub M10-158. Aby wyjaśnić przyczynę niskiego poziomu rozpoznania nowotworu uzyskanego dla poliklonalnej specyficznej populacji M9-157 w porównaniu z kontrolnym klonem LAU 156/5, analizowaliśmy pojedyncze klony uzyskane z komórek M9-157 + CD8 + przez ograniczenie hodowli rozcieńczającej jako opisane wcześniej (20). Znaleźliśmy zarówno reaktywne wobec nowotworu (tj. Klon LUD 24/1 1E5), jak i klony nie reagujące na reaktywność (tj. Klon LUD 24/1 3A7) (Figura 4a). Zgodnie z naszymi wcześniejszymi danymi wykazującymi, że funkcjonalna awidność rozpoznawania antygenu często koreluje z rozpoznawaniem nowotworu, klony reaktywne wobec nowotworu są rozpoznawane 9-157 bardziej efektywnie niż klony nie reagujące z niedotyczącymi. Jednakże, jak opisano wcześniej (21), różnica w zachłanności funkcjonalnej rozpoznawania peptydu między klonami reaktywnymi w teście moralnym i nie reagującymi na reaktywność była stosunkowo mała w tym układzie antygenowym (mniej niż dziesięciokrotna różnica w dawce peptydu 9-157 wymagana do osiągnięcia 50% maksymalnej lizy, Figura 4b). Dlatego też niski poziom rozpoznania nowotworu uzyskany w populacji poliklonalnej M9-157 + CD8 + wyjaśniono przez funkcjonalną heterogenność klonów tworzących, z których tylko część była w stanie rozpoznać komórki nowotworowe wyrażające antygen. Należy zauważyć, że podobnie jak w poliklonalnych populacjach monospecyficznych, klony pochodzą z M9-159. lub komórki T sortowane M10-158a nie rozpoznały nowotworów wyrażających NY-ESO-1 (3, pomimo ich wysokiej funkcjonalnej awidności rozpoznawania antygenu (Figura 3). Ryc. 4 Funkcjonalna heterogenność klonalna w populacji poliklonalnej M 9-157 wpływającej na reaktywność nowotworu. (a) Rozpoznanie nowotworu przez klony komórek T pochodzące z komórek sortowanych M9-157 + CD8 + p od pacjenta LUD 24/1 oceniono na Me275 (A2 + NY-ESO-1 +) lub NA8 (A2 + NY-ESO-1. ) komórki docelowe nowotworu we wskazanym stosunku E / T. (b) Funkcjonalną awidność rozpoznawania 9-157 klonów komórek T pochodzących z sortowanych komórek T M9-157 + CD8 + od pacjenta LUD 24/1 oraz klonu LAU 156/5 stosowanego jako kontrola wewnętrzna oceniano na celu T2 komórki w obecności stopniowanych stężeń peptydów. Analiza ex vivo wywołanego szczepionką 9-157. i 9-159. specyficzne limfocyty T CD8 +. Aby dalej zbadać, czy wyniki uzyskane po stymulacji in vitro odzwierciedlają status in vivo u szczepionych pacjentów, przeprowadziliśmy następujące eksperymenty. Po pierwsze, względną częstość komórek T M9-157 i M9-159 CD8 + oceniano bezpośrednio ex vivo w PBMC od pacjentów LUD 24/2 i LUD 24/3. Jak pokazano na Fig. 5a, komórki T M9-159 CD8 + były wyraźnie wykrywalne ex vivo w przypadku LUD pacjenta 24/3 (przy częstotliwości około 1/8 000 komórek T CD8 +), podczas gdy częstotliwość M9-157 CD8 + Komórki T były dla tego pacjenta poniżej 1/50 000 komórek T CD8 +. W przypadku krążących limfocytów od pacjenta LUD 24/2, komórki T CD9 + zarówno M9-157, jak i M9-159 były wykrywalne ex vivo, częstotliwość tej ostatniej populacji była około dwukrotnie wyższa niż w przypadku tej pierwszej (1/13 000 i 1/6 000 komórek T CD8 +, odpowiednio). Aby ustalić, czy wykryto funkcjonalną heterogenność rozpoznawania antygenu i reaktywność nowotworu komórek T CD8 + M9-157, komórki T CD9 + M9-157 izolowano z PBMC pacjenta LUD 24/1 (częstotliwość ex vivo M 9-157 multimerów + populacja komórek T CD8 + u tego pacjenta wynosiła około 1/10 000 komórek T CD8 +, Figura 5b) przez bezpośrednie sortowanie ex vivo i klonowano w warunkach ograniczonego rozcieńczenia. Jak zilustrowano na Fig. 5b, cztery z pięciu specyficznych klonów 9-157 komórek T CD8 + wyodrębnionych zgodnie z tą procedurą były zdolne do specyficznego lizy komórek docelowych wyrażających NY-ESO-1 (3 tylko w obecności egzogennie dodanego peptydu, podczas gdy piąty był reaktywny względem guza. pod nieobecność peptydu. Podsumowując, dane te jasno pokazują, że dwa główne wyniki tego badania, oznaczające obecność znaczących odpowiedzi komórek T CD8 + wywołanych przez szczepionki, skierowanych przeciwko kryptycznym epitopom i słabej reaktywności nowotworowej większości komórek T CD8 + wywoływanych przez szczepy 9-157 (3 , zostały znalezione podczas analizy indukowanych szczepionką odpowiedzi komórek T CD8 + ex vivo, podobnie do tego, co uzyskano w hodowlach stymulowanych peptydem. Figura 5 Analiza in vivo wywołanego szczepionką 9-157. oraz specyficzne dla 9-159 p komórki T CD8 +. (a) Kriokonserwowane PBMC od szczepionych pacjentów rozmrożono, inkubowano przez noc w 37 ° C w podłożu CTL i wybarwiono mAbFITC A2 / 9-157 lub A2 / 9-159 multimerami PE i anty-CD8
[podobne: łowisko u roberta, polipy woreczka żółciowego, prohormony skutki uboczne ]
[przypisy: biustonosze na duzy biust, polipy woreczka żółciowego, na czym polega rezonans magnetyczny ]