Skip to content

Zaburzenia remodelingu macierzy płucnej cd

4 tygodnie ago

772 words

Badania te wykazały, że główną ścieżką zwłóknienia śródmiąższowego jest organizacja prowizorycznej macierzy, która pojawia się w zębodole w następstwie uszkodzenia pęcherzyka płucnego, a jego ostateczny wygląd jako zagęszczona ściana pęcherzykowa spowodowana włączeniem procesu włóknienia pęcherzykowego przez ponowne nabłonkowanie (Rysunek 1, rysunek 2, a i c). Nie oznacza to, że sama interstitium pozostaje nienaruszony; w rzeczywistości ekspansja elementów mezenchymalnych (czyli śródmiąższowa tkanka łączna) występuje wcześnie i wyraźnie w uszkodzeniu płuc. Ale płuca wydają się szczególnie odporne na rozwój i organizację fibrynowych prowizorycznych macierzy pęcherzyków płucnych. Struktura płuca sugeruje powód tej skłonności. Przedział dróg oddechowych i przedział pęcherzykowy jest praktycznie otwartą przestrzenią otoczoną przez całą objętość krwi i oddzieloną od niej mikroskopijnymi barierami nabłonka i śródbłonka. Płuca broni tej niepewnej sytuacji nie tylko przez przepuszczanie krwi z obszarów o niskim poziomie tlenu (np. Obszary słabo wentylowane po obrzęku lub krwotoku), ale także przez wyrażanie wysokich poziomów kluczowego prokoagulanta, czynnika tkankowego, promując krzepnięcie wzdłuż wyrostka zębodołowego i powierzchnie dróg oddechowych (Figura 2a). Zarówno pęcherzykowe makrofagi (AM), jak i komórki nabłonkowe konstytutywnie wyrażają czynnik tkankowy, który jest uwalniany w pęcherzykach lipidowych do bogatego w środek powierzchniowo czynny płyn wyściółki dróg oddechowych (27-29). Pojawienie się wysięków białkowych w pęcherzykach płucnych w wyniku rozpadu bariery zapewnia substrat wzmacniający aktywację trombiny i tworzenie fibryny. Dalsze tworzenie się trombiny jest następnie normalnie ograniczone przez lokalną aktywację trombiny aktywowanego białka C (APC), która następnie degraduje kluczowy prokoagulant, czynnik V. Aktywność trombiny jest blokowana przez kompleksowanie z antytrombiną III pochodzącą z osocza. Równocześnie, niskie, ale znaczące poziomy urokinazy aktywatora plazminogenu są w sposób ciągły uwalniane wzdłuż powierzchni pęcherzyków płucnych w celu ułatwienia szybkiego rozległego odkładania się fibryny i związanych prowizorycznych białek macierzy (30). Jest to ważne, ponieważ nierozpuszczalna matryca, która gromadzi się w przestrzeniach pęcherzykowych, zawiera zarówno czynniki chemotaktyczne, jak i czynniki wzrostu, aby wspomóc napływ fibroblastów i fibroproliferację. To podobno występuje w ciągu kilku dni od wycieku plazmy do pęcherzyków płucnych w ARDS (ryc. 1) (31. 33). Znaczenie tego szlaku rozdzielczości uwydatnia spontaniczne pojawienie się fibryny i zwłóknienia płuc u myszy w wyniku niedoboru połączonych urokinazy i tkankowych aktywatorów plazminogenu (34). Zatem normalna koordynacja aktywacji i funkcji kaskad krzepnięcia i fibrynolizy ułatwia rozdzielanie wysięków białkowych i / lub krwi z przestrzeni pęcherzykowych (Figura 1, aib). Równoległe z resorpcją złogów białkowych jest usuwanie innych składników macierzy, takich jak hialuroniany, przez makrofagowe receptory zmiatające, takie jak CD44, które w inny sposób prowokują odpowiedź remodelingową (35). Rycina 2Determinanty odpowiedzi płuc na rozpad w funkcji bariery nabłonkowej. (a) Skoordynowane procesy kompleksów tkankowego czynnika / czynnika VII inicjujące tworzenie się trombiny i aktywację plazminogenu przez urokinazę (uPA). Plazmin ułatwia początkowy obrót wysięku. Natychmiast dochodzi do wzrostu fibroblastów i uporządkowania wysięków w macierzy kolagenowej. (b) Utrzymanie integralności nabłonka, resorpcja ECM przez AM i apoptoza fibroblastów sprzyjają rozwiązaniu. (c) Apoptoza komórki nabłonkowej, aktywacja receptorów profibrotycznych cytokin, trombiny, leukotrienów i TGF-pi, oraz utrzymywanie ECM wtórnie do nadmiernych inhibitorów proteazy (PAI-1 i tkankowy inhibitor metaloproteazy) z akumulacją czynników wzrostu fibroblastów (IGF, PDGF, CTGF) sprzyja włóknieniu. Rola komórek nabłonkowych nabłonka. Skupienie się na zębodole w latach osiemdziesiątych doprowadziło również do zwrócenia większej uwagi na biologię komórek nabłonka pęcherzyków płucnych i dróg oddechowych w uszkodzeniu i naprawie płuc. Bariera nabłonkowa jest silnym regulatorem zapalenia w płucach. Częściowo wynika to z rozległej sieci komórek dendrytycznych połączonych z komórkami nabłonka wzdłuż całej powierzchni przewodzącej drogi oddechowej (36). Jednak wykazano, że komórki nabłonka uwalniają czynniki chemotaktyczne i wraz z makrofagami kontrolują typ napływu komórek zapalnych do płuc. Również śmierć komórek nabłonka pęcherzyków, głównie przez apoptozę, jest wczesnym i konsekwentnym stwierdzeniem w tych zaburzeniach, zarówno dramatycznych, jak w ARDS lub bardzo ogniskowych, jak w UIP lub BO (37. 39). Tak więc komórki nabłonkowe wyłoniły się jako kluczowe miejsce początkowego uszkodzenia, jak również główny czynnik determinujący naprawę
[patrz też: prohormony skutki uboczne, lowisko zgoda, ciśnienie atmosferyczne a samopoczucie ]
[przypisy: sprzęt rehabilitacyjny dla dzieci, sezam właściwości lecznicze, biustonosze na duzy biust ]